ديروز كه آمدي
زيباترين چشمها را داشتم
و
امروز در گودي چشمانم
ويرانه يك عشق ميپلكد
به اوني كه داره تركم ميكنه
اگر باغم ولی همسایه ی مرگ، اگر پاییزیم از برگ تا برگ
اگر از درد تو خسته ترینم، اگر از کوچ تو خانه نشینم
اگر از تو به تن جا مه دریدم ، اگر از تو به خود سودی رسیدم
تو را می بخشم ای مغرور شبگرد تو رامی بخشم ای تنها ترین مرد
من از تو تازه اما پیرم از تو
من از تو سر خوش و دلگیر م از تو
من از تو زنده و می میرم از تو
تو را می خواهم ای مرهم ای درد
تو را می بخشم ای مغرور ای مرد
منو بی تو عذاب شب شمردن
منو بی تو به گریه دل سپردن
منو از مرگ لحظه جان گرفتن
منو در ماتم هر لحظه مردن
نمی دانی چه دلتنگم چه دلتنگ
از این شب های با اندوه بی رنگ
شبی از پشت يک تنهايی نمناک وبارانی
تو را با لهجهی گل های نيلو فر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ ارزو هايت دعا کردم
پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های ابی احساس
تو را از بين گل هايی که در تنهاييم روييد با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ ابی ترين موج تمنای دلم گفتی:
دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی ان چشم
تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم!!!
همين بود اخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشمهايم را
به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشيد واكردم
نمی دانم چرا رفتی..
نميدانم چرا شايد خطا کردم؟!
و تو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا......تا کی......برای چه
ولی رفتی!!!
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد!
و بعد از رفتنت يک قلب در يايی ترک بر داشت!
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد!
کسی فهميد تو نام من را از ياد خواهی برد!
و من با ان که می دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز اشفتهی چشمان زيبای توام ،
بر گرد
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت وترديد
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است.
ومن در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا؟!!!شاید به رسم عادت پروانگیمان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم!!!